Keşke Demeden Önce
Bazı kelimeler vardır, insanın boğazına düğüm olur. “Keşke” onlardan biridir. Söylenirken bile can yakar. Çünkü içinde hem özlem vardır hem pişmanlık, hem de geri gelmeyecek bir zamanın sessiz çığlığı.
Birini kaybettikten sonra değil, aslında onu kaybetmeye başladığımız an başlar içimizdeki eksilme. Ama fark etmeyiz. Mesajına geç cevap veririz. Anlattıklarını yarım dinleriz. Yorgunluğunu abartı sanırız. Varlığını sıradanlaştırırız. Çünkü alışmışızdır. Hep orada olacakmış gibi
Oysa hiçbir insan, bir diğerinin hayatında garanti değildir.
Bir gün bir sandalye boş kalır. Bir tabak eksik konur sofraya. Bir ses artık o evde yankılanmaz.
İşte o zaman insanın içinden bir cümle geçer:
“Keşke son konuşmamız öyle olmasaydı.”
“Keşke biraz daha sarılsaydım.”
“Keşke kırmak yerine sustursaydım öfkemi.”
En çok da son bakış can yakar. Çünkü insan, o bakışın son olduğunu bilmez. Bilse belki daha uzun bakardı. Daha sıkı tutardı eli. Daha yumuşak konuşurdu.
Biz hep büyük hatalar yüzünden kaybettiğimizi sanıyoruz. Oysa çoğu zaman küçük ihmaller büyütür mesafeyi. Bir özrü geciktirmek. Bir teşekkür etmeyi gereksiz görmek. “Nasıl olsa biliyor” diyerek sevgiyi söylememek.
Ama insanlar bilmek ister. Duymak ister. Hissetmek ister.
Sevgi, içte tutulduğunda değil; gösterildiğinde anlamlıdır. Çünkü kalpte saklanan bir sevgi, karşı tarafa ulaşmaz. Ulaşmayan sevgi ise zamanla sessizleşir.
Bir mezarlıkta ağlayan insanların çoğu, toprağın altındakine değil; zamanında gösteremedikleri şefkate ağlar. Söyleyemedikleri “Seni seviyorum”lara. Yarım kalmış vedalara. İçlerinde taşıdıkları ama paylaşamadıkları o sıcaklığa…
Ve işin en acı tarafı şudur: Hayat, ikinci bir prova vermez.
Bu yüzden belki de mesele ölüm değil; mesele geç kalmaktır. Sevginin zamanında söylenmemesi, değerin zamanında gösterilmemesi… Çünkü bazı pişmanlıklar ömür boyu insanın içinde yankılanır.
Bugün hâlâ hayattaysa sevdiklerin, mucizen bu.
Bugün hâlâ sesini duyabiliyorsan, şanslısın.
Bugün hâlâ sarılabiliyorsan, bekleme.
Gurur biraz daha ağır basmasın sevgiden.
Haklı olmak, sevdiklerini kaybetmeye değmez.
Keşke demeden önce…
Sev.
Söyle.
Sarıl.
